หุหุ…. happy birth day ให้ตัวเองซะหน่อย ถึงจะช้าไปนิดก็เหอะนะ

จนแล้วจนรอดก็หาเวลามาโพสจนได้อ่ะนะ(ความจริงเวลามีเย่อะ แต่ความขี้เกียจมีเยอะกว่า..เหอๆ) แต่ส่วนหนึ่งที่ทำให้มาโฟสช้าน่าจะเป็นเพราะมันแต่สาระวนอยู่กับคอมตัวใหม่อยู่… ปีนี้ฉลองวันเกิดให้กับตัวเองด้วยคอมตั่งโต๊ะเครื่องใหม่กันเลยทีเดียวเชียว

ปล.เรื่องคอมเดี๋ยวเอาไว้อีกหัวข้อนึงละกันนะ เรื่องมันยาววววววว

มาต่อกันที่วัดเกิดเราต่อละกัน ปีนี้ก็ย่างเข้า 26 แล้วสิเนี้ย… ยิ่งปีๆ นึงก็ยิ่งรู้สึกว่าเวลายิ่งผ่านไปเร็วมากขึ้น ก็คือแก่เร็วขึ้นนั้นเหละมั่ง จำได้ว่าตอนเด็กๆ เราเองอยากโตเร็วๆ จะได้หาเงินใช้เอง อยากได้อะไรก็ได้ ไม่ต้องแบมือขอพ่อแม่กิน พยายามเร่งวันเร่งคืนเร็วๆ จะได้เรียนจบเร็วๆ ทำงานเร็วๆ มีเงินใช้เร็ว จนวันนึงก็เรียนจบอย่างที่หมายไว้ แล้วก็ออกมาทำงานหาเงิน จนถึงวันนี้กลับมานั่งคิดถึงสิ่งที่ผ่านมาแล้วก็นึกเสียดายจริงๆ เสียดายอะไรน่ะเหรอ? ….เปล่าเลยเราไม่ได้เสียดายที่ต้องเปลี่ยนจากวัยเด็กที่ไม่ต้องรับผิดชอบอะไรมาเป็นคนที่ต้องรับผิดชอบมากขึ้น ต้องเป็นผู้ใหญ่ แต่ที่เราเสียดายที่เวลามันผ่านไปเร็วเกินไปจนเราต้องพลาด หรือลืมความทรงจำดีๆ บางอย่างไป ความทรงจำในวัยเด็ก ความรู้สึกในวัยเด็กที่มีแต่ตอนเป็นเด็กเท่านั้นที่จะเข้าใจ ที่จะสัมผัสได้ จบเรื่องความหลังไว้แค่นี้ดีก่ายิ่งพูดยิ่งรู้สึกแก่ (ชอบลื้อฟื้นความหลัง)

มีเรื่องอยากจะเขียนอย่างนึงเกี่ยวกับวันเกิดปีนี้ (วันอังคารที่ 7 ตุลาคม 2551) คือวันเกิดเนี้ยไม่รู้หลายๆคนเหมือนผมรึเปล่านะครับ แต่เป็นวันที่ผมมักจะเอาเป็นเป้าหมายอะไรบางอย่างเช่นการเริ่มต้นอะไรใหม่ๆ ทำอะไรใหม่ๆ เสมอนอกหนือจากวันขึ้นปีใหม่นะครับ วันเกิดปีนี้ก็เช่นกันอยากจะทำตัวใหม่ ต้องขยันมากขึ้น ต้อง active กับงานมากขึ้น ตั่งเป้าหมายไว้ต้องไปให้ถึง แต่วันนี้มันมีอะไรแปลกๆ อย่างนึงครับคือนาฬิกาข้อมือที่ใสทุกวัน อยู่ดีๆมันก็เกิดเดินเร็วขึ้นไป 2 ชัวโมงเฉยเลย ทั้งๆที่ไม่ได้ไปทำไรมันทั้งสิ้น คือมาเห็นว่ามันเริ่มเดินเร็วมา 2 ชม.ก็ตอนมาถึงโรงงานแล้ว เราเองก็แปลหใจอยู่ไม่น้อยเหมือนกัน แต่ก็คิดไปว่ามันน่าจะเป็นสัญญาณที่ดี ที่หมายถึงให้เราทำอะไรให้เร็วขึ้น ให้ก้าวหน้ามากขึ้น ให้เดินหน้าต่อไป ทำให้วันนั้นรู้สึกดีๆ + แปลกๆ กับวันเกิดตัวเองต่างกับปีอื่นๆ จริงๆเลย

อืม…อืม…. เกือบลืมไปเลยวันเกิดผ่านพ้นเบญจเพส 25 ปีไม่เขียนอะไรซะหน่อยก็แปลกๆ อยู่เหมือนกันนะ ที่ผ่านมาหนึ่งปีกับเบญจเพส…… นึกไรไม่ค่อยออกเหมือนกันนะ แต่สิ่งที่เห็นความเคลื่อนไหวหรือเปลี่ยนแปลงชัดเจนก็มีอยู่ไม่กี่เรื่องมั้ง เริ่มตั่งแต่ต้นปี 51เลย ถอด LCD TV 37 นิ้วเป็นรางวันชิ้นใหญ่สุดนับตั่งแต่ทำงานมาเลย ต่อมาอีกประมาญเดือน 4 ก็เปลี่ยนมือถืใหม่อีก อันนี้ก็เป็นมือถือเครื่องแรกเหมือนกันที่ซื้อเอง…. จนเดือนนี้ล่าสุดเลยก่อนถึงวันเกิด 3 วันก็ไปถอย PC เครื่องแรกของตัวเองมาอีก อันนี้เลือกสเป็กเองด้วย (แอบภูมิใจนิดหน่อยนะเนี้ย)…… อืมๆ อีกอย่างปีนี้ก็ได้ไปญี่ปุ่นอีกรอบนึงด้วย หลังจากที่ไปรอบแรกเมื่อ 2 ปีที่แล้ว สุดท้ายเรื่องงาน ไม่รู้คิดไปเองรึป่าวนะแต่รู้สึกว่าได้รับการสนับสนุนดีๆ จากหัวหน้าและเพื่อนร่วมงานด้วย โดนเฉพาะเหมือนจะดันเราขึ้นไปเป็นหัวหน้ากลุ่มแทนที่หัวห้นาคนเก่าที่ลาออกไปปีที่แล้ว แต่บอกตรงๆ เลยเราเองรู้สึกว่าเราเองยังไม่ค่อยพร้อมเท่าไหร่ แต่ใจเราลึกๆเองก็อยากจะลองดูถ้ามันมีโอการดีๆ ลองความท้าทายขึ้นอีกระดับนึงนะ แล้วก็ยังมีเรื่องเรียนต่ออีก เกิดอารมอยากเรียนขึ้นมาเสียฉิบยังไงไม่รู้เหมือนกัน อาจจะเป็นเพราะเบื่องานก็เป็นได้มั่งเนี้ย… จะว่าไปแล้วใจหายเหมือนกันนะเนี้ย ผ่านพ้นเบญจเพสไปแล้ว สำหรับผมมันก็คือการเป็นผู้ใหญ่เต็มตัวจริงๆ ซักที เอ้าาาา…สู้ๆ

จะว่าไปวันเกิดปีนี้มีอะไรให้คิดมากขนาดนี้เลยเหรอเนี้ยเรา…. เขียนไป เขียนมามันยาวจังหว่า น่าจะเป็นนิมิตรหมายที่ดีนะ ครั้งต่อๆ ไปก็จะพยายามมาเขียนบ่อยๆละกันครับ จะได้เขียนระบายอะไรต่ออะไรด้วย

เป็นว่าไว้เจอกันอีกบทความหน้าละกันครับ….บายยยยยย